Συμμετοχή της Σχολής μας στον Διαγωνισμό Video με θέμα Πειράματα Φυσικών Επιστημών της ΠΑΝ.Ε.Κ.Φ.Ε.

Η Σχολή μας συμμετείχε με δυο video στον σχετικό διαγωνισμό:

(α) Εκτίμηση του αριθμού Avogadro με απλά μέσα:

(β) Αντιδράσεις απλής αντικατάστασης αλογονοϊόντων στη μικροκλίμακα:

 

 

 

 

 

Επιτυχίες στον Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Χημείας 2022

Θερμά συγχαρητήρια στους μαθητές και τις μαθήτριες της Σχολής μας Δημήτριο Κασιμάτη, Θεόδωρο Μπάκα, Μαρία Κορωνιού και Όμηρο Ζούνη (Γ΄ Λυκείου), Γιάννη Τζανέτο και Ελπίδα Μπέση (Β΄ Λυκείου) καθώς και στην Μυρσίνη Κανά (Α΄ Λυκείου) για την εξαιρετική επίδοσή τους στη Β΄ φάση του Πανελληνίου Μαθητικού Διαγωνισμού Χημείας. Οι ανωτέρω μαθητές και μαθήτριές μας βρέθηκαν στην πρώτη 15άδα επιτυχόντων της κάθε τάξης και θα βραβευθούν σε ειδική εκδήλωση από την Ε.Ε.Χ. Συγχαρητήρια και στους μαθητές μας Γιάννη Μαυρίκο, Σπύρο Σοφούλη, Ιάσονα Βάσκα και Μιλτιάδη Τσώλα, για την επίδοσή τους στον ίδιο διαγωνισμό.

Ο Δημήτρης Κασιμάτης εκπροσωπεί τη Σχολή μας αυτές τις μέρες στην Γ΄ φάση του Διαγωνισμού, η οποία λαμβάνει χώρα στο Τμήμα Χημείας του Ε.Κ.Π.Α.

 

Ρεπορτάζ: Η προστασία των ρεμάτων ως αναγκαία προϋπόθεση για την αντιμετώπιση των πλημμυρών

Τα τελευταία χρόνια οι πλημμύρες, ακόμη και μέσα στον αστικό ιστό, είναι ένα φαινόμενο που εμφανίζεται όλο και συχνότερα με καταστρεπτικές συνέπειες όχι μόνο για τις υλικές υποδομές αλλά και για την ασφάλεια των πολιτών του λεκανοπεδίου. Τα ρέματα της Αττικής, αν και ελάχιστα πλέον, προσφέρουν σημαντική βοήθεια στη διαχείριση των πλημμυρών ενώ ταυτόχρονα αποτελούν σημαντικούς βιότοπους με πλούσια βλάστηση και σπάνια είδη ζώων και φυτών. Η προστασία τους επομένως κρίνεται επιτακτική για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής μικρών και μεγάλων. Για το θέμα αυτό οι μαθητές της Β΄ Λυκείου: Άννα Γιαννέα, Ελεάννα Κουλουριώτη και Βασιλεία Κριτάκη, στο πλαίσιο της Δράσης Δημοσιογραφίας, απευθύνθηκαν στην υπεύθυνη του Δικτύου Πολιτών για τη Διάσωση του Ρέματος της Πικροδάφνης, κα Ροδούλα Κωνσταντινίδου, η οποία έδωσε χρήσιμες πληροφορίες για την αξία της προστασίας των τελευταίων ανοιχτών ρεμάτων της Αττικής.

Κυρία Κωνσταντινίδου πως προκαλούνται οι πλημμύρες και τι ρόλο παίζουν τα ρέματα;

Οι πλημμύρες είναι ένα φυσικό φαινόμενο. Είναι φυσικό γιατί τα ποτάμια ουσιαστικά είναι αγωγοί που μαζεύουν το νερό μιας λεκάνης, της υδρολογικής λεκάνης, και το οδηγούν σε έναν αποδέκτη, είτε είναι λίμνη είτε είναι θάλασσα. Αποστραγγίζουν δηλαδή τη λεκάνη έτσι ώστε να μην πλημμυρίζει. Όταν έχουμε μεγάλη βροχόπτωση ξαφνικά δέχονται πάρα πολύ μεγάλη ποσότητα νερού και η κύτη τους καμία φορά δεν επαρκεί, δεν είναι αρκετή για να χωρέσει το νερό, άρα λοιπόν έχουμε την υπερχείλιση. Είναι δηλαδή σαν ένα ποτήρι. Όταν βάλουμε παραπάνω νερό από ό,τι μπορεί να χωρέσει τι κάνει το ποτήρι; Υπερχειλίζει. Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με τα ρέματα. Είναι ενοχλητικό; Όχι. Η υπερχείλιση είναι πάρα πολύ ευεργετική για την φύση. Όταν βγαίνει το νερό, και διασκορπίζεται πάνω στο έδαφος, αυτό αρχίζει και κατεισδύει, δηλαδή φιλτράρεται μέσα από το έδαφος, και καταλήγει στον υδροφόρο ορίζοντα. Άρα λοιπόν έχουμε εμπλουτισμό των υδροφόρων οριζόντων τους οποίους χρησιμοποιούμε για να πίνουμε νερό και να αρδεύουμε. Τα πλημμυρικά πεδία είναι πάρα πολύ ευεργετικά, τα λέμε και πλημμυρικές ζώνες και πρέπει να τα διατηρούμε έτσι. Τώρα λοιπόν το πρόβλημα πως ξεκινάει; Οι άνθρωποι (οι οποίοι θεωρούμαστε τα εξυπνότερα όντα αλλά τελικά δεν είμαστε), χτίζουν πάνω σε αυτές τις πλημμυρικές ζώνες ή χτίζουν πολύ κοντά στα ρέματα, θα λέγαμε κολλητά στα ρέματα. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι εδώ αρχίζει ο κίνδυνος των υπερχειλίσεων. Ακόμη χειρότερα, σε αρκετές περιπτώσεις, επιχώνουν τα ρέματα, δηλαδή μπαζώνουν και στενεύουν την κύτη του ρέματος και χτίζουν εκεί, δημιουργούν καλλιέργειες, σπίτια, κήπους ή δρόμους. Και εκεί λοιπόν ξεκινάει το πρόβλημα στις πόλεις. Οι άνθρωποι δηλαδή έχουν καταπατήσει, έχουν στερήσει τον ζωτικό χώρο, τον οποίο χρησιμοποιεί το ποτάμι στην μεγάλη πλημμύρα, προκειμένου να χωρέσει το νερό του και να το οδηγήσει στην θάλασσα.

Έχουμε πολλές τέτοιες περιπτώσεις στην Αττική;

Όλες. Δεν υπάρχει ρέμα που να μην έχει καταπατηθεί. Και το χειρότερο πολλά έχουν εγκιβωτιστεί. Από τα 1300 ρέματα τα οποία υπήρχαν στην Αττική, αυτή τη στιγμή υπάρχουν μόνο μερικές δεκάδες τα οποία είναι τμηματικά ελεύθερα, ανοιχτά δηλαδή.

Από πότε εντοπίζεται αυτό το πρόβλημα;

Τις τελευταίες δεκαετίες στην Αττική υπάρχουν επιχώσεις. Είχαμε έναν τεράστιο ρεματικό πλούτο, τον οποίο έχουμε χάσει γιατί τα ρέματα έχουν εγκιβωτιστεί. Ίσως κι αυτή τη στιγμή από κάτω μας να περνάει ρέμα. Τώρα, αυτό δεν σημαίνει ότι το ρέμα «χάνει τα δικαιώματά του», είτε ως φυσικός σχηματισμός είτε ως νομική υπόσταση. Δηλαδή το ρέμα που πιθανώς περνάει αυτή τη στιγμή κάτω από την Ευαγγελική πρέπει να οριοθετηθεί, να υπάρχει ως ρέμα. Διότι σε περίπτωση που συμβεί κάτι, αν δηλαδή σπάσει ο αγωγός που το έχει εγκιβωτίσει, θα διεκδικήσει τα δικαιώματά του να είναι ελεύθερο, και θα γκρεμίσει ό,τι κτίσμα και όποια ανθρώπινη κατασκευή υπάρχει στην επιφάνεια τους εδάφους. Το κομμάτι που καθορίζει πού υπάρχει ρέμα και πού υπάρχει καταπάτηση, λέγεται οριοθέτηση. Πρακτικά τίθενται δύο οριογραμμές, με τις οποίες ορίζεται ότι αυτός ο χώρος ανήκει στο ποτάμι και από κει και πέρα μπορεί να κάνει ο άνθρωπος ό,τι θέλει. Ορίζονται δηλαδή οικιστικές χρήσεις και δημόσιοι χώροι, δίνεται η δυνατότητα στον άνθρωπο να κάνει παιδικές χαρές, χώρους περιπάτου, κοινωφελείς χώρους, βιομηχανικές ζώνες, καλλιέργειες. Χώρους δηλαδή έξω από τις οριογραμμές του ποταμού. Άρα λοιπόν η μεγάλη μάχη γίνεται για να μπουν σωστά οι οριογραμμές του ποταμού. Διότι αυτόν τον χώρο, σε μια μεγάλη πλημμύρα (κάθε 50, 100 ή 1000 χρόνια, δεν έχει σημασία πότε, πάντως θα συμβεί) θα τον χρησιμοποιήσει το ποτάμι κατεβάζοντας μεγάλο όγκο νερού. Αυτό είναι το κομβικό σημείο.

Υπάρχει νομοθεσία η οποία να απαγορεύει όλες αυτές τις ενέργειες που περιγράψατε;

Δυστυχώς πρόκειται για μία κατάσταση που έχει παγιωθεί, είναι υφιστάμενη, την έχουμε κληρονομήσει από τους παππούδες μας και τώρα γίνεται μάχη μεταξύ των πολιτών από τη μια πλευρά, οι οποίοι επικαλούνται, πολλές φορές και χωρίς τίτλους ότι έχουν την ιδιοκτησία περιοχών, και του κράτους από την άλλη, το οποίο συχνά ανέχεται αυτή την κατάσταση. Οι περισσότεροι ωστόσο είναι καθαρά καταπατητές. Το 2018 άρχισε η πολεοδομία να καταγράφει τα αυθαίρετα κτήρια. Εντοπίστηκαν 180 κτίρια στις περιοχές μεταξύ του Φαλήρου και του Αγίου Δημητρίου και επιβλήθηκαν υψηλά πρόστιμα. Ωστόσο προκλήθηκε κοινωνικός σάλος και έτσι η διαδικασία σταμάτησε. Τίθεται κοινωνικό και ανθρωπιστικό δίλημμα και ερωτήματα: Τι κάνεις σε αυτή την περίπτωση; Λες ότι θα κάνεις σωστή οριοθέτηση και ότι θα δώσεις στο ποτάμι το χώρο του; Αυτό αυτόματα σημαίνει ότι πρέπει κάποια σπίτια να γκρεμιστούν. Επιπλέον τίθεται και το ζήτημα της αποζημίωσης.

Πώς λύνεται επομένως αυτό το πρόβλημα;

Θα πρέπει να υπάρξει μια κοινωνική πολιτική, να υπάρξουν απαλλοτριώσεις ή αντιπαροχές με σπίτια που θα δοθούν έξω από τις περιοχές αυτές και ταυτόχρονα να δοθεί στο ποτάμι ο χώρος του. Σε αντίθετη περίπτωση ο ιδιοκτήτης θα μείνει στο σπίτι με δική του ευθύνη και χωρίς δυνατότητα αποζημίωσης όταν έρθει η μεγάλη πλημμύρα. Στην ουσία πληρώνουμε εμείς στους καταπατητές, αυτούς που είχαν την πονηριά να χτίσουν μέσα στα ρέματα.

Θεωρείτε ότι οι καταπατητές έκτισαν εκεί συνειδητά;

Βεβαίως συνειδητά και αφελώς. Ορισμένοι έκτισαν προκειμένου να αποκομίσουν κέρδη από το χτίσιμο πολυκατοικιών. Ορισμένοι εργολάβοι χτίζουν μεγάλες πολυκατοικίες και μπαζώνουν συνειδητά.

Ποιος είναι ο κίνδυνος για τα οικήματα που βρίσκονται πάνω στο ρέμα;

Τα οικήματα που βρίσκονται σε μία ροή, επειδή είναι ακριβώς στις όχθες του ρέματος, κινδυνεύουν. Σε μια πιθανή υπερχείλιση θα κινδυνεύσουν ανθρώπινες ζωές.

Ποια είναι η σωστή οριοθέτηση για το ποτάμι σε περίπτωση πλημμύρας;

Πολύ ωραία ερώτηση! Που ξέρουμε εμείς ποιες είναι οι μπαζωμένες περιοχές; Το ξέρουμε μόνο και μόνο επειδή είμαστε γεωλόγοι; Λοιπόν η διαδικασία της οριοθέτησης γίνεται με αεροφωτογραφίες οι οποίες υπάρχουν από το 1939. Αποτυπώνουμε δηλαδή τα ρέματα με βάση αυτές τις φωτογραφίες, οι οποίες τραβήχτηκαν όταν δεν υπήρχαν καταπατήσεις και αυτά ήταν στη φυσική τους μορφή. Εφαρμόζουμε σχεδιαστικά προγράμματα με τον υπολογιστή και «ρίχνουμε» την καινούργια κοίτη πάνω στην παλιά και αυτόματα βλέπουμε ποια σπίτια και ποιοι δρόμοι «πέφτουν μέσα». Συγκρίνουμε δηλαδή την παλιά κοίτη με την καινούργια.

Πόσο αισιόδοξη είστε ότι μπορεί να βρεθεί λύση και να απολαμβάνουμε τη φύση και την ομορφιά των ρεμάτων;

Αυτό είναι το στοίχημα. Χωρίς αισιοδοξία δεν προχωράς στη ζωή, δεν κάνεις βήμα. Κάθεσαι στον καναπέ σου. Αγώνα κάνουμε κι εμείς. Την Πικροδάφνη τη σώζουμε 25 χρόνια τώρα. Είναι η τέταρτη ή η πέμπτη μελέτη που καταφέραμε να ακυρωθεί από το 2020. Οι μελέτες αυτές προβλέπουν νομιμοποίηση όλων των καταπατήσεων και δημιουργία στενής κοίτης με τσιμέντο στις όχθες. Άρα δεν θα έχουμε αυτή τη φυσική βλάστηση, τα οικοσυστήματα και τα πουλιά. Στη θέση τους θα τοποθετηθούν συρματοκιβώτια τα οποία χρησιμοποιούνται στην οδοποιία. Στην ουσία είναι κουτιά από πέτρες. Ωστόσο, πέρα από την περιβαλλοντική καταστροφή είναι ένα υλικό που δεν αντέχει στο ποτάμι. Σε δέκα χρόνια το σύρμα διαβρώνεται, ακόμα και αν είναι γαλβανισμένο, με αποτέλεσμα να ξεχειλίζουν οι πέτρες και να μην στηρίζονται τα πρανή εξαιτίας της μεγάλης υγρασίας. Επιπλέον, όταν εγκιβωτίζεις ένα ρέμα, προκαλείς μεγάλη ταχύτητα στη ροή του νερού σε μία πλημμύρα. Το νερό, δηλαδή, γίνεται ξαφνικά τρείς φορές πιο ορμητικό ανάλογα με το υλικό που τοποθετείται, γιατί αλλάζει ο συντελεστής τριβής. Όταν μικραίνει ο συντελεστής, το νερό τρέχει πολύ ορμητικά και είναι πολύ πιο καταστροφικό.

Αυτό δεν θα προκαλούσε τρομερά προβλήματα όπως και πλημμύρες;

Ναι θα προκαλούσε. Όπως έγινε παλαιότερα και με τον Ιλισσό όπου το μπετόν δεν άντεξε και κατέρρευσε. Συνεχώς εκπονούνται νέες μελέτες με τις οποίες επιχειρείται να γίνει το ρέμα της Πικροδάφνης αγωγός. Το ίδιο επιχειρείται και για τα άλλα ρέματα της Αττικής. Ευτυχώς εδώ έχουμε μια ιστορία, μια παράδοση αν θέλετε. Κάνουμε αγώνα και ακυρώνουμε αυτές τις μελέτες. Τα καταφέρνουμε εδώ και 25 χρόνια και ελπίζουμε και στο μέλλον.

Υπεύθυνοι Δράσης Δημοσιογραφίας: Δημήτρης Κομηνός, Κατερίνα Τσαχτσαρλή

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή.

 

Ευχαριστίες

Ευχαριστούμε τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου για τα υλικά που προσέφερε για το φρεσκάρισμα των τοίχων της Αίθουσας Εκδηλώσεων  την Πρόεδρο της Σχολικής Επιτροπής κυρία Απέργη, καθώς και τον Δήμο Νέας Σμύρνης για την εκτέλεση της εργασίας .

Επίσης τις κυρίες Βουρδουμπάκη και Κούτσικου για την προσωπική βοήθεια που προσέφεραν.

Ο Διευθυντής

Χ. Δ. Φανίδης

Ευχαριστίες

Ευχαριστούμε τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων για την προσφορά ενός διαδραστικού πίνακα καθώς και ηχείων και καμερών για το εργαστήριο Πληροφορικής.

Επίσης ευχαριστούμε την κυρία Τάνια Γκιώκα, μητέρα μαθητή μας, για την δωρεά περιφερειακώ για το εργαστήριο Πληροφορικής.

Τέλος ευχαριστούμε τον κ. Νικολόπουλο Δημήτριο για την βοήθειά του στην δημιουργία ψηφιακών αντιγράφων του Μητρώου του σχολείου.

Η βοήθεια των γονέων στην υλικοτεχνική υποδομή (και όχι μόνο) βελτιώνει την καθημερινότητα όλων μας.

Ο Διευθυντής

Χ. Δ. Φανίδης

ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΑΘΗΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΜΑΘΗΤΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ: «Άθλον Ποιήσεως Γιάννης & Λένα Στρέφη Κουτσοχέρα»

Ο μαθητής Βασίλης Διαμαντόπουλος συμμετείχε στον Πανελλήνιο μαθητικό διαγωνισμό «Άθλον Ποιήσεως Γιάννης & Λένα Στρέφη Κουτσοχέρα» που διοργανώθηκε από τον Δήμο της Μαρτυρικής Πόλης Καλαβρύτων με βασικό θεματικό άξονα το «Καλαβρυτινό Ολοκαύτωμα στη λογοτεχνία». Κατέθεσε τη δική του ποιητική πρόταση με τίτλο « Καλάβρυτα, 13 Δεκεμβρίου 1943» και αξιοποίησε το ψευδώνυμο: «Ιχνηλάτης». Συνοδοιπόρος στο ποιητικό του ταξίδι ήταν η φιλόλογος Τσαχτσαρλή Αικατερίνη.

Ο μαθητής διακρίθηκε για την ιδιαιτερότητα και τη μοναδικότητα του ποιητικού του λόγου καθώς απέδωσε με λυρισμό και έμμετρο βηματισμό τον όλεθρο που βίωσαν οι κάτοικοι από την ανελέητη ναζιστική θηριωδία. Η αποτύπωση των συναισθημάτων της οδύνης, της βαθύτατης απόγνωσης αλλά και της αποπνικτικής ατμόσφαιρας ενός επιβεβλημένου απάνθρωπου τέλους αποτέλεσαν το κύριο κορμό της ποιητικής σκέψης του μαθητή. Ο πύρινος λόγος του αναθέρμανε την ιστορική μνήμη και λειτούργησε ως παρηγορητικός φόρος τιμής σε όλους εκείνους που υπέμειναν την τραγωδία του Ολοκαυτώματος αλλά δεν πέρασαν στο χώρο της λήθης, αντίθετα μέσα από το σφρίγος της νεανικής ποιητικής έκφρασης συνενώθηκαν με το παρόν και προχωρούν στο διηνεκές διδάσκοντας τους τωρινούς αλλά και τους μεταγενέστερους τη σπουδαιότητα της διατήρησης των ανθρωπιστικών ιδανικών.

Ο δήμος Καλαβρύτων διοργάνωσε μια εξαιρετική τελετή βράβευσης των μαθητών που τα έργα τους διακρίθηκαν στην αίθουσα εκδηλώσεων του Πολυδύναμου Πολιτιστικού Κέντρου της Πόλης. Η ατμόσφαιρα της εκδήλωσης υπήρξε ιδιαίτερα φορτισμένη συγκινησιακά καθώς υψώνονταν με απαράμιλλο σθένος ο πηγαίος και ειλικρινής ποιητικός λόγος των μαθητών.

Εικόνες από τη βράβευση

C:\Users\LYKEIO~1\AppData\Local\Temp\image.png

C:\Users\LYKEIO~1\AppData\Local\Temp\image-1.png

C:\Users\LYKEIO~1\AppData\Local\Temp\image.png

Σχετικό βίντεο από τη βράβευση:

https://www.youtube.com/watch?v=9Rfytv99l1k&t=1928s

Ποίημα μαθητή:

Καλάβρυτα, 13 Δεκεμβρίου 1943

Καμπάνα πένθιμη ηχεί,

ζώνει αλγεινή οδύνη

του κόσμου ο φάρος κάταχνος

άδοξα τρεμοσβήνει

Πεζικάριοι σαν διαβαίνουν

και θερίζουν τα κορμιά

της αρρώστιας δάκρυα σπέρνουν

δες, φυτρώνουν τα στοιχειά

Δεν ρημάχτηκε η μοίρα

σκουριασμένη ειν’ η ψυχή

σαν στα χέρια της πια φέρει

ξεροκλώνια ανανθή

Που για αγκάθια έχουν βγάλει

της μανίας τον ορμαθό

και σε μάρμαρο λαξεύουν

οργιώδη μαρασμό

Σαν παγώνει μιάς του χρόνου

το νερό τ’ ορμητικό

το σκαλί πατά του θρόνου

του θανάτου το χτικιό

Ριπές μύριες σαν θεριά

που λαβώματα σφραγίζουν

πως σταλάζει η πλαγιά

μα τα πρόσωπα πασχίζουν

Ένα βλέμμα να αδράξουν

παραθύρι φωτεινό

στης στερνής του βίου στράτα

πριν αρχίσουν πηγαιμό

Πότε ζει, πότε πεθαίνει

του ανθρώπου η θωριά,

και τον κόσμο γυροφέρνει

τον βυθίζει στη σκιά

Κι αν το βλέμμα όπου στραφεί

ωκεανού όλεθρο ανταμώνει

σαπισμένη η κουπαστή

και στη λήθη το τιμόνι

Σε παράστρατη τροχιά

μεσ’ στο ζόφο όποιος βαδίζει

μια γυναίκα που αγρυπνά

πλάι στον όλεθρο αντικρίζει

Μια γυναίκα σαλεμένη

προχωράει στου Καππή

δίχως έκφραση ανεβαίνει

σιγανά μοιρολογεί

Σαν τον άντρα τον εσέρνει

στο φλοιό ν’ αναπαύσει

το παιδί τους χώμα γδέρνει

την αβρή μνήμη να θάψει

Ένα χέρι του φορά

σε δυο μάτια δακρυσμένα

μαύρη μοίρα το φιλά

με δυο χείλια μαραμένα

Δεν τα βλέπει τώρα πια

μα σε λίγο θα θωρεί

τα Καλάβρυτα σκιασμένα

“πότε η άνοιξη θα ’ρθει;”

Κι αν ρωτάει απορημένο

πια κανείς δεν του απαντά

για στραφήκαν όλοι τώρα

προς τη κόκκινη πλαγιά

Είν’ σκηνώματα οι γραμμές της

κει σωθήκαν στις σχισμές

απ’ το μαύρο το δρεπάνι

δεκατρείς οι πινελιές

Η πόλη έμπυρη απομένει

χαμερπής είν’ σα σκιά

πια η όψη της θαμμένη

στα καμμένα τα σπαρτά

Σάβανο έγινε η νύχτα

στις επίγειες κεφαλές

έτσι που την εσκίσανε

πονεμένες οιμωγές

Μεσίστια στο κλωνάρι του

χειμωνανθός πενθεί

απ’ τις κοκάλινες τις σάλπιγγες

αγερωχία η σιωπή

Και απ’ τη ρίζα του το κόφτει

του θανάτου ο αρμενιστής

ένα ψίθυρο ψελλίζει

λευκό μνήμα θα κοσμείς.

Βράβευση ομάδας του Πρότυπου ΓΕΛ Ευαγγελικής στον 7ο μαθητικό διαγωνισμό δημιουργίας ταινίας μικρού μήκους με θέμα “Το Ολοκαύτωμα και οι Έλληνες Εβραίοι”

Την Παρασκευή 19 Νοεμβρίου 2021 έγινε στο γραφείο του Διευθυντή του Πρότυπου ΓΕΛ Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης η απονομή των βραβείων των μαθητών του σχολείου που διακρίθηκαν κατά το σχολικό έτος 2020-2021 στον 7ο μαθητικό διαγωνισμό δημιουργίας ταινίας μικρού μήκους με θέμα «Το Ολοκαύτωμα και οι Έλληνες Εβραίοι» που διοργάνωσαν η Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων του ΥΠΑΙΘ και το Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδος.

Οι μαθητές Ελισσάβετ Καλογιαννίδου, Σπυρίδων Κανταρτζής και Χρήστος Κολιοθωμάς διακρίθηκαν και βραβεύτηκαν για τη συμμετοχή τους με το καλλιτεχνικό βίντεο με τίτλο «Έστω και διά ολίγα λεπτά ευρέθησαν ελεύθεροι. Μαρσέλ Νατζαρί». Αξίζει να σημειωθεί η φιλική συμμετοχή του μαθητή Εμμανουήλ-Γεωργίου Πανσίνη-Καραχάλιου στη σύνθεση και εκτέλεση της αυθεντικής μουσικής επένδυσης του βίντεο.

Επιβλέπουσα καθηγήτρια της προετοιμασίας και συμμετοχής των μαθητών στον διαγωνισμό ήταν η καθηγήτρια Αγγλικών του σχολείου Δρ. Ειρήνη Αρναούτη.

Ευχαριστίες – Συμβολή στην μείωση των φωτοτυπιών

Ευχαριστούμε τους γονείς μαθητή μας (επιθυμούν την ανωνυμία τους) που δώρισαν στο σχολείο τον πιο κάτω σαρωτή βιβλίων. Μαζί με το πρόγραμμα αναγνώρισης χαρακτήρων που τον συνοδεύει ελπίζουμε να αποτελέσει σημαντικό στήριγμα για την αύξηση της χρήσης των ηλεκτρονικών σημειώσεων και την μείωση των φωτοτυπιών του σχολείου.

Ο Διευθυντής

Χ. Δ. Φανίδης